شاخه‌هاى شريان كاروتيد خارجى دريافت مىدارند . از نظر اندازه متغيّر هستند . آنها كه علائم بالينى ايجاد كرده‌اند به حدود 3 يا 4 سانتىمتر و يا بيشتر رسيده‌اند . جايگاه شايع اين تومورها شياربويايى توبركولوم زين تركى ، منطقهء پاراساژيتال ، شيار سيلويوس ، زاويهء بين مخچه و Pons و كانال نخاعى است . تغييرات در استخوان جمجمه شايع است . استخوان جمجمه ممكن است در مجاورت تومور زخمى گردد عروق مننژ و عروق ديپلوئه كه قسمتى از جريان خون تومور را تأمين مىكنند متسع شده و در سىتىاسكن و راديوگرافى برجسته به نظر مىآيند . سلول‌هاى تومورال ممكن است به استخوان حمله كرده و بواسطه تحريكى كه ايجاد مىكنند سبب رشد موضعى استخوان گردند و تغييرات محسوسى در سطح استخوان ايجاد مىنمايند . ممكن است خوردگى قابل توجهى در استخوان زخمى شده از تجاوز تومور بوجود آورند . اين تومورها ممكن است در هر سنى ديده شوند ولى در سنين بالاتر و خصوصا در زنان شايع است . درمان آن در طب شيميايى رزكسيون جراحى ، و اشعه‌درمانى براى انواع غير قابل رزكسيون ، عودكننده و بدخيم منظور مىشود . لنفوم هيستيوسيتيك ( رتيكولوم سل ساركوما ) اين تومور تمايل دارد افراد دچار نقص ايمنى و آنهائى كه سابقهء پاروتيديت يا ايريدوسيكليت ويروسى مزمن دارند و كودكان مبتلا به آتاكسى تلانژكتازيك را گرفتار سازد . سه چهارم بيماران از درمان با كورتيكوستروئيد فائده مىبينند . تومور كاملا به اشعه حساس است . در 50 % بيماران فقط با بيوپسى تشخيص روشن مىشود . درمان شامل مصرف بموقع و درازمدّت كورتيكوستروئيدها و سپس اشعه‌درمانى است . درمان اين تومور در طب سنتى با تكيه بر داروهاى قوى ضد انگل و ضد ميكرب و ضد ويروس طب ايرانى و سنتى در كنار داروهاى محلل تومور انجام مىشود .